HADESTOWN

Hadestown is een moderne presentatie van een Griekse tragedie. In plaats van het oude Griekland speelt dit zich af in de jaren 30 van de 19^e eeuw, in de tijd van the Great Depression. Hierbij doen zich moderne moeilijkheden voor in het verhaal. Het laat je denken over de tijden waar we over dromen en over de tijden waar we nu in leven. Het is een stuk dat gaat over twee liefdesverhalen die op bepaalde momenten elkaar gaan beïnvloeden. Orpheus en Eurydice. Hades en Persephone. 

Een unieke musical die niet alleen over liefde gaat maar ook over hoop, twijfel, onzekerheid en angst voor het verliezen – dat is Hadestown. In een wereld die uit evenwicht is, vertelt Hermes het liefdesverhaal van Orpheus en Eurydice. Nadat Eurydice wanhopig in de onderwereld Hadestown belandt komt Orpheus zijn geliefde redden en zorgt daarbij dat de wereld tot harmonie komt door de goden weer hun liefde voor elkaar te laten voelen. Hadestown was in 2006 begonnen als een folk opera geschreven door Anaïs Mitchells, een verhaal dat door middel van Amerikaanse folkmuziek werd verteld. Door de jaren heen is het uitgegroeid tot deze musical die al sinds 2019 te zien is op Broadway in New York. Maar ook nu nog is te voelen dat dit als een folk opera begon: het verhaal wordt vrijwel exclusief verteld door middel van prachtige zang. De kwaliteit is onvoorstelbaar goed en overstijgt zoveel musicals die ik eerder heb gezien: van de acteurs tot aan de muzikanten, van het draaiende toneel tot aan de choreografie. 

Sommige van de klassieke Griekse personages zijn enigszins vervaagd en hebben hun eigen karakter en verhaal gekregen. Je kan het stuk dus met voorkennis van de verhalen gaan kijken, maar ook zonder. Bij mijn eerste bezoek (waarna nog velen zouden volgen) kende ik het verhaal van Orpheus en Eurydice niet, terwijl het verhaal van Hades was mij dan wel weer bekend. Helaas stond ik voor een dichte theaterdeur en besefte ik me dat ik voor het verkeerde theater stond. Dus zonder voorkennis en de eerste twintig minuten gemist nam ik plaats in Carré. Na afloop van de voorstelling had ik meteen een nieuwe voorstelling geboekt. Ik wilde meer van wat ik voelde in de zaal en de eerste twintig minuten wilde ik toch echt een keer zien.  

De vele bezoeken daarna heb ik zoveel meer kunnen zien en beleven: de verschillende Nederlandse en Engelse acteurs, de verschillende rollen die zij speelden, de details en het samenspel. Nadat ik dus meerder keren het theater had bezocht wilde ik mij verdiepen in het Griekse verhaal van Orpheus en Eurydice. Daarom pakte ik de Metamorphosen van Ovidius (43 v. Chr. - 17 na Chr.) uit mijn boekenkast en zocht het juiste hoofdstuk. Het was ontzettend interessant om te lezen hoe deze gedichten de inspiratie vormden voor deze musical. En bij elk bezoek genoot ik meer van het verhaal dat ik steeds beter ging begrijpen. 

Er zijn vaste elementen die de acteurs volgen en die je ook terug zal zien in de Londense of Broadway versie van de musical. Maar elke acteur geeft zijn eigen toevoeging aan de rol wat ik erg sterk vind. De acteurs kunnen echt hun eigen karakter creëren. Zo zie je verschillen tussen Claudia de Breij en Maarten Heijmans, die elkaar afwisselen bij het vertolken van Hermes. Hermes is de boodschapper van de Griekse Goden die zich gemakkelijk tussen de twee werelden van Goden en mensen kan bewegen en is de verteller van Hadestown. Hermes speelt dus ook een belangrijke rol in het verhaal. De Breij is daarbij meer moederlijk naar Orpheus toe voor mijn gevoel. Heijmans doet mij denken aan een mentor met het gedrag van de Griekse goden zoals ik die lees in bijvoorbeeld de Ilias van Homerus (ca. 800 v.Chr. – ca. 750 v.Chr.). 

Hetzelfde is het geval bij Hades die wordt gespeeld door Edwin Jonker. Hades is de god van de onderwereld en van rijkdom, hij heerst over de doden en zijn onderdanen. Dit is herkenbaar in de musical en is op een sterke maner weergegeven. De Hades van Jonkers is bovendien intens en driftig, maar hij geeft ook diepte aan het gecompliceerde karakter die jaloezie, verdriet en toorn voelt. Zijn vervanger is Christopher Short, die met zijn zware stem meer een brutale en geestige versie uitbeeldt. Elke Hades heeft zijn eigen dynamiek als geliefde van Persephone, de godin van de zomertijd in de musical die ervoor zorgt dat de lente weer in het land komt. In de Griekse mythologie is zij de reden voor de wisseling van de seizoenen. 

Wat mij ook aanspreekt is dat Eurydice meer dimensie heeft gekregen. Ze is een hongerige jonge vrouw en weet hoe het is om in een harde wereld te leven. Ze is gewend om te vluchten in een onbetrouwbare wereld, maar maakt deze keer een keus om te blijven bij Orpheus, waar ze op verliefd is geraakt. Orpheus is op zijn beurt de zoon van een muze en gezegend door de goden. Met zijn lied, dat nog niet af is, probeert hij balans te brengen in de wereld waarin de seizoenen dat niet meer zijn. Maar Eurydice, die alles heeft verloren, wordt verleid door Hades en beland in de onderwereld. De keuze om haar eigen lot in handen te nemen was er misschien niet een die goed heeft uitgepakt, maar het was de hare en haar manier op de problemen die ze ervaarde op te lossen.  

De live-muziek maakt het stuk helemaal af met de muzikanten die op het podium geplaatst zijn. Vooral het lied Wait for me raakt mij diep: ik zat met opkomende tranen te kijken naar Orpheus, vertolkt door Jeangu Macrooy, die het lied zong. Hermes heeft net verteld aan Orpheus dat Eurydice in de onderwereld is. Hermes bezingt de enige gevaarlijke weg die hij kan volgen naar de onderwereld om haar te redden. Dit emotionele lied gaat over de vastberaden Orpheus die de keus maakt om Eurydice terug te halen. Macrooy vertaalt de naïeve en idealistische Orpheus op een prachtige manier. Je voelt de emotie tot ver in achter in de zaal. Sara Afiba heeft een ontzettend krachtige stem en zet Eurydice op een sterke maar ook kwetsbare manier op het toneel. De liefde die Orpheus en Eurydice voor elkaar voelen laten Macrooy en Afiba meer dan zien in het theater. 

Hoe mooi het verhaal ook is, het blijft een tragedie. Elke keer dat ik op de tram stapte naar Carré wist ik hoe Hadestown zou aflopen. En elke keer kwam stiekem even de gedachte bij mij naar boven: wat als...? Dat laat zien dat Hadestown over hoop gaat. De hoop van Eurydice, de hoop Orpheus, de hoop van Persephone en de hoop van de toeschouwer. 

---

Enya Leffelaar is kunstenares die met verschillende technieken en media werkt. Daarnaast geeft ze tekenlessen aan een breed publiek. Voor haar portfolio of voor contact over haar lesaanbod, maak een bezoekje aan haar website.

---

 - ENGLISH BELOW -

Hadestown is a modern presentation of a Greek tragedy. Instead of taking place in ancient Greece, it is set in the 1930s, during the time of the Great Depression. The story introduces modern-day struggles into the narrative. It makes you reflect on the times we dream of and the times we are currently living in. It’s a play about two love stories that, at certain moments, influence each other: Orpheus and Eurydice, Hades and Persephone.

This is a unique musical that’s not only about love but also about hope, doubt, uncertainty, and the fear of loss—that’s Hadestown. In a world that is out of balance, Hermes tells the love story of Orpheus and Eurydice. After Eurydice ends up in the underworld Hadestown out of desperation, Orpheus sets out to save his beloved and, in doing so, brings harmony back to the world by helping the gods rediscover their love for each other. Hadestown began in 2006 as a folk opera written by Anaïs Mitchell, a story told through American folk music. Over the years, it evolved into the musical that has been playing on Broadway in New York since 2019. Yet, even now, you can feel its folk opera roots: the story is told almost exclusively through stunning vocals. The quality is unbelievably high and surpasses so many musicals I’ve seen before—from the actors to the musicians, from the rotating stage to the choreography.

Some of the classic Greek characters have been somewhat reimagined and given their own personalities and stories. You can watch the show with prior knowledge of the myths, but it’s not required. On my first visit (many more would follow), I didn’t know the story of Orpheus and Eurydice, though I was familiar with Hades’ tale. Unfortunately, I arrived at the wrong theater and realized I was at the wrong door. So, with no background knowledge and having missed the first twenty minutes, I took my seat in Carré. After the performance, I immediately booked another ticket. I wanted more of what I had felt in the theater—and I really wanted to see those first twenty minutes.

On the many visits that followed, I was able to see and experience so much more: different Dutch and English actors, the different roles they played, the details and the interactions. After attending the show multiple times, I wanted to dive deeper into the Greek story of Orpheus and Eurydice. So I grabbed Ovid’s Metamorphoses (43 BC – 17 AD) from my bookshelf and looked up the right chapter. It was incredibly interesting to read how these poems inspired the musical. And with every visit, I enjoyed the story more as I came to understand it better.

There are fixed elements that the actors follow, which you’ll also find in the London or Broadway versions of the musical. But every actor adds their own touch to the role, which I find very powerful. The actors really get to create their own interpretation. You can see the differences between Claudia de Breij and Maarten Heijmans, who alternate in the role of Hermes. Hermes is the messenger of the Greek gods who can move easily between the worlds of gods and humans and is the narrator of Hadestown. Hermes therefore plays a crucial role in the story. De Breij, to me, brings a more motherly energy toward Orpheus. Heijmans reminds me more of a mentor, with the demeanor of Greek gods as I read them in, for example, Homer’s Iliad (ca. 800 BC – ca. 750 BC).

The same goes for Hades, played by Edwin Jonker. Hades is the god of the underworld and of wealth; he rules over the dead and his subjects. This is clearly represented in the musical and portrayed in a powerful way. Jonker’s Hades is intense and fiery, yet he also brings depth to the complex character, who feels jealousy, sorrow, and rage. His alternate is Christopher Short, who—with his deep voice—presents a more brash and humorous version. Each Hades has his own dynamic as the lover of Persephone, the goddess of summer in the musical, who brings spring back to the land. In Greek mythology, she is the reason for the changing seasons.

What also appeals to me is that Eurydice has been given more dimension. She’s a hungry young woman who knows what it’s like to survive in a harsh world. She’s used to fleeing in an unreliable world, but this time she makes the choice to stay with Orpheus, with whom she’s fallen in love. Orpheus, in turn, is the son of a muse and blessed by the gods. With his song, which is not yet complete, he tries to bring balance to a world where the seasons are no longer in harmony. But Eurydice, who has lost everything, is tempted by Hades and ends up in the underworld. The choice to take her fate into her own hands may not have turned out well—but it was hers, and it was her way of dealing with the challenges she faced.

The live music completes the performance, with the musicians placed on stage. One song in particular, Wait for me, moves me deeply: I sat with tears welling up as I watched Orpheus, portrayed by Jeangu Macrooy, singing the song. Hermes has just told Orpheus that Eurydice is in the underworld. Hermes sings about the only dangerous path he can take to rescue her. This emotional song is about Orpheus’s determination to bring Eurydice back. Macrooy beautifully captures the naive and idealistic Orpheus. You can feel the emotion all the way to the back of the theater. Sara Afiba has an incredibly powerful voice and portrays Eurydice in a strong yet vulnerable way. The love that Orpheus and Eurydice feel for each other is more than evident through Macrooy and Afiba’s performances.

As beautiful as the story is, it remains a tragedy. Every time I stepped onto the tram heading to Carré, I knew how Hadestown would end. And every time, a little voice in the back of my mind would wonder: what if…? That shows that Hadestown is about hope—the hope of Eurydice, the hope of Orpheus, the hope of Persephone, and the hope of the audience.

---

Enya Leffelaar is an artist who works with various techniques and media. In addition, she offers drawing lessons to a wide audience. To view her portfolio or get in touch about her classes, visit her website.