ROEM, RACISME EN ROYALTY

Harry & Meghan © Netflix

In 2016 richtte de wereldpers al haar lenzen op een opmerkelijke jongevrouw, die tot op dat moment vrij onopgemerkt was gebleven. De vrouw in kwestie was een actrice, een feminist, Afro-Amerikaans, en gescheiden bovendien. En ze was een relatie aangegaan met ‘swerelds favoriete redhead, de jongste helft van het beroemdste broederduo op de planeet, en op dat moment de meest felbegeerde vrijgezelle royal ter wereld. Waar er door het volk van de Britse Commonwealth positief werd gereageerd op de toevoeging van gemixt bloed aan het Britse koningshuis, liet de nationale roddelpers al snel het achterste van haar conservatieve tong zien. Dit bleef zodanig buitensporige proporties aanhouden, zelfs na dé sprookjesbruiloft van 2018 en de geboorte van een gezond prinsenkindje het jaar daarop, dat de prins en het Amerikaanse meisje besloten hun koninklijke taken neer te leggen en te emigreren. Maar tevergeefs. Zoals een gebruiker op Instagram het stelde: het is verbijsterend hoe snel we zijn vergeten dat prins Andrew zich inliet met een kindersmokkelaar en serieverkrachter, maar dat we op de huid blijven zitten van een stel dat simpelweg privacy wil.

Nou heeft dit stel, dat we kennen als prins Harry en Meghan Markle, de hertog en hertogin van Sussex – nu nog, in ieder geval - zich sindsdien natuurlijk ook wel enigszins schuldig gemaakt aan stemmingmakerij. Al snel na hun verhuizing naar de U S of A, deed het stel een openhartig interview bij Oprah Winfrey, onze godmother van sentimentele televisie. En begin dit jaar Harry zijn onthullende boek Spare uit, waarin hij met behulp van een ghostwriter niet alleen vertelt over zijn relatie met Meghan en de bijkomende problematiek met het huis Windsor en de pers, maar ook over zijn leven als tweede in lijn achter zijn broer William. Voordat we al halsreikend uitkeken naar die publicatie, was er de Netflix documentaireserie Harry & Meghan, die het stel volgt vanaf hun prille verkering, langs de beslissing een stap terug te nemen als senior royals, tot aan hun hedendaagse activiteiten in Noord-Amerika. De serie genoot het grootste Netflixdebuut allertijden, maar verdeelde het plebs nog verder.

Door hun verhaal te vertellen, leggen Harry en Meghan een aantal belangrijke punten van kritiek aan het adres van de Britse monarchie en de pers. Bovenal geven ze te kennen dat zowel The Firm als de journalistiek doordrongen is van institutioneel racisme. Bladen als The Sun en The Daily Mirror waren in hun berichtgeving over Meghan aanzienlijk negatiever dan in vergelijkbare stukken over haar schoonzus, prinses Catherine van Wales. De koninklijke familie, die volgens Harry de persintrusie in de levens van de vriendinnen van hun prinsen ziet als een soort rite de passage, grepen niet in. Ook niet toen Harry daar specifiek om vroeg. Of toen hij hen er op wees dat journalisten zichzelf toestonden racistische uitingen te doen over Meghans huidskleur. Integendeel zelfs. Volgens Harry spelen de persbureaus van de verschillende familieleden informatie over elkaar naar de zogenaamde Royal Rota, de media-outlets die over het koningshuis mogen schrijven, om de aandacht van zichzelf af te houden. Ook al hadden ze als jonge jongens aan elkaar beloofd dat nooit te flikken, Harry wekt de indruk dat ook prins William van Wales dit vuile spelletje heeft meegespeeld.

Uiteraard zijn er sinds het uitkomen van de serie al tegengeluiden naar buitengekomen als reactie op de aantijgingen van Harry en Meghan. En dat is een goede herinnering aan de zogenaamde aard van het beestje. Of de documentaireserie het doel van de hertog en hertogin van Sussex nou heeft bereikt of niet, dat neemt niet weg dat Harry & Meghan een uniek historisch document is. Nooit eerder was er een bron die zoveel informatie vrijgaf over de werking van het Britse koningshuis door de ogen van één van haar meest vooraanstaande leden. Maar net als bij alle andere historische documenten moet ook hier de regels van historische bronnenkritiek in acht worden genomen. Want ook dit document is getekend door subjectiviteit.

De Britten raken in ieder geval nog niet uitgepraat over Harry en Mghan’s uitlatingen. Op het moment wordt de pers aldaar overheersd door een rode draad, die als door Ariadne zelf is uitgewikkeld door de afleveringen van Harry & Meghan heen. Journalisten worden namelijk doodmoe van Harry’s vergelijkingen tussen zijn vrouw en zijn moeder. Het punt dat hij daarmee wilt maken, namelijk dat zijn familie niets heeft geleerd van het verleden, zet ik even terzijde, want de meningen daarover zijn heel erg verdeeld. Nee, er is een andere opmerkelijke overeenkomst tussen Diana en haar jongste zoon die in de serie duidelijk naar voren komt, maar waar niemand anders het over heeft. En dat is hun naïviteit. Harry en Meghan doen in de afleveringen overkomen dat ze met deze serie de objectieve waarheid willen vertellen over wat er in de afgelopen jaren is gebeurd, zodat dat voor iedereen voor eens en altijd duidelijk is gesteld. Daarna is het van hun kant over en uit met de pret en willen ze met rust worden gelaten. We zullen daarna uit hun monden niets meer horen over hun geschiedenis, en met de waarheid eruit, lijken ze te verwachten dat de pers eindelijk klaar met ze zal zijn.

Voor een realistischer medialesje hadden ze beter naar een andere familie kunnen kijken. De Kardashians zouden een goed voorbeeld zijn geweest. Als zij ons iets hebben geleerd in de vijftien jaar dat ze onze televisieschermen hebben geëerd met hun aanwezigheid, is het wel dat als je de pers eenmaal in je leven laat, ze ook nooit meer weggaan. Hoe moe de meeste van ons ook worden van de ware Harry en Meghan overdaad, de historici, waaronder ikzelf, zullen ze met tijd dankbaar zijn voor de historische bronnen die ze achterlaten over de hedendaagse Britse koninklijke familie.

'Harry & Meghan' is nu te zien op Netflix.

---

Jasmijn Groot is genderhistorica. Ze publiceert artikelen voor onder andere Opzij en Winq en stelt haar expertise ter beschikking aan verschillende multimedia. Jasmijn studeerde Geschiedenis en Oudheidkunde aan de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit. 

---

 - ENGLISH BELOW -

Harry & Meghan © Netflix

In 2016, the world’s press turned all its lenses toward a remarkable young woman who, until then, had largely gone unnoticed. The woman in question was an actress, a feminist, African American, and divorced. And she had entered into a relationship with the world’s favorite redhead, the younger half of the most famous brotherly duo on the planet, and at that moment the most sought-after bachelor royal in the world. While the people of the British Commonwealth responded positively to the addition of mixed heritage to the British royal family, the national tabloid press quickly revealed its more conservative—and harsher—side. This continued to escalate to such excessive proportions, even after the fairy-tale wedding of 2018 and the birth of a healthy baby prince the following year, that the prince and the American woman decided to step down from their royal duties and emigrate. But to no avail. As one Instagram user put it: it is astonishing how quickly we have forgotten that Prince Andrew associated himself with a child trafficker and serial rapist, yet we continue to hound a couple that simply wants privacy.

Now, this couple—known as Prince Harry and Meghan Markle, the Duke and Duchess of Sussex, at least for now—have, of course, also been somewhat guilty of stirring public sentiment since then. Soon after their move to the U.S., they gave a candid interview to Oprah Winfrey, the godmother of sentimental television. And earlier this year, Harry released his revealing book Spare, in which, with the help of a ghostwriter, he not only discusses his relationship with Meghan and the resulting tensions with the House of Windsor and the press, but also reflects on his life as the spare to his brother William. Even before that publication had us eagerly anticipating its release, there was the Netflix documentary series Harry & Meghan, which follows the couple from the early days of their relationship, through their decision to step back as senior royals, to their present-day activities in North America. The series enjoyed the biggest Netflix debut of all time, but further divided the public.

By telling their story, Harry and Meghan raise several important criticisms of the British monarchy and the press. Above all, they argue that both “The Firm” and journalism are steeped in institutional racism. Newspapers such as The Sun and The Daily Mirror were considerably more negative in their coverage of Meghan than in comparable pieces about her sister-in-law, Catherine, Princess of Wales. According to Harry, the royal family—who view press intrusion into the lives of the princes’ girlfriends as something of a rite of passage—did not intervene. Not even when Harry explicitly asked them to. Or when he pointed out that journalists felt free to make racist remarks about Meghan’s skin color. On the contrary, Harry suggests that the press offices of different family members leak information about one another to the so-called Royal Rota—the media outlets authorized to report on the royal family—in order to divert attention from themselves. Even though, as young boys, they had promised each other never to engage in such behavior, Harry implies that Prince William of Wales also took part in this dirty game.

Naturally, since the release of the series, counterarguments have emerged in response to Harry and Meghan’s allegations. And that serves as a good reminder of the nature of the beast. Whether or not the documentary achieves the Duke and Duchess of Sussex’s intended goal, it remains a unique historical document. Never before has a source revealed so much about the inner workings of the British royal family through the eyes of one of its most prominent members. But, as with all historical documents, the rules of source criticism must be applied. This too is a document shaped by subjectivity.

The British, in any case, are far from done discussing Harry and Meghan’s statements. At the moment, the press there is dominated by a recurring theme that runs like a thread—almost as if unwound by Ariadne herself—through the episodes of Harry & Meghan. Journalists are growing increasingly tired of Harry’s comparisons between his wife and his mother. The point he is trying to make—that his family has learned nothing from the past—is one I will set aside here, as opinions on it are deeply divided. No, there is another striking similarity between Diana and her youngest son that clearly emerges in the series, but which no one else seems to mention: their naivety. In the series, Harry and Meghan give the impression that they want to tell the objective truth about what has happened over the past years, once and for all. After that, they suggest, it will be over—they simply want to be left alone. They imply that we will hear nothing more from them about their past, and that once the truth is out, the press will finally leave them be.

For a more realistic lesson in media dynamics, they might have done better to look at a different family. The Kardashians would have been a good example. If they have taught us anything in the fifteen years they have graced our television screens, it is that once you let the press into your life, it never leaves. However tired most of us may become of the endless stream of “the real Harry and Meghan,” historians—myself included—will, in time, be grateful for the historical sources they leave behind about the contemporary British royal family.

'Harry & Meghan' is available now on Netflix.

---

Jasmijn Groot is a gender historian. She publishes articles for, among others, Opzij and Winq, and offers her expertise to various multimedia platforms. Jasmijn studied History and Classical Studies at the University of Amsterdam and the VU University.