top of page

MAG JOUW VROUW...?

Foto van schrijver: Bob van Velthoven
Bob van Velthoven
20 uur geleden
16 minuten om te lezen

Vrouwen in de Oudgriekse oikonomia literatuur 

greek statue women

Wat mag jouw vrouw? Het is een vraag die niet alleen dubieuze podcasters uit de manosphere bezighoudt: het is een vraag die past in een jammerlijke, lange traditie van niet altijd even goed gearticuleerde meningen over de macht die mannen over hun echtgenotes, dochters en vrouwelijke familieleden menen te mogen uitoefenen. Hoe dachten mannen uit de Griekse Oudheid over de vraag ‘Wat mag jouw vrouw?' Het genre teksten dat we de oikonomia-literatuur noemen, geeft ons een inkijkje in de rol die vrouwen volgens mannen in het huishouden hadden of zouden moeten hebben. 


Literaire bronnen uit de Griekse Oudheid hebben vaak een flinke bias ten opzichte van vrouwen. Als we vrouwen al bij naam kennen dan waren ze ofwel niet-Griekse koninginnen (Artemisia, Olympias) ofwel hetairen (courtisanes) zoals Aspasia en Neaira, en behoorden ze om die redenen meer tot het domein van de man. Ook schreven er vrijwel alleen maar mannen, en als er al vrouwen schreven, werden hun geschriften niet altijd overgeleverd. Daarnaast gold het als deugd dat een vrouw zich überhaupt alleen met het domein van het huishouden (oikos) bemoeide en het domein van de stadstaat (polis) aan de man zou laten. Het vrouwelijke ideaal was dat een vrouw zich zo zou gedragen dat er niet publiekelijk over haar gesproken werd en zij dus niet met haar eigen naam in ons bronnenmateriaal voorkomt.  


We weten dus weinig van het dagelijkse leven van de vrouw in de Griekse oudheid. Maar, een interessante indirecte invalshoek op het leven van de vrouw vinden we in het genre van oikonomia literatuur: het filosofisch schrijven over de ideale voering en ordening (nemein) van het huishouden - de oikos. Ik zeg hier indirect, want ook deze teksten werden geschreven door mannen. In de kern zijn oikonomia-geschriften, waarvan we er uit heel de Oudheid slechts een paar over hebben, normatieve beschrijvingen van hoe de heer des huizes om moet gaan met alle zaken (tot slaaf gemaakten gelden in de Oudheid als zaak) en personen in de oikos. De meeste aandacht gaat daarbij naar de omgang van de man met de vrouw, en welke taak zij binnen het huishouden moet hebben.  


Voor een praktisch aandoend genre biedt oikonomia literatuur weinig praktische handvatten: het geeft weinig concrete tips en leert mannen uit de Atheense elite niet hoe ze hun boerenbedrijf op een goede of winstgevende manier moeten leiden. Dat soort kennis wordt immers van vader op zoon doorgegeven. De waarde van de geschriften is meer ideologisch van aard, zoals bij veel managementliteratuur van vandaag de dag. De lezer van zowel oikonomia- als managementteksten brengt de lezer ideeën bij dat hij een leider, een moreel en rationeel subject is, die met zijn eigen handelen het huishouden, kan laten floreren.  


Daarnaast vormt de oikonomia-literatuur een herbevestiging van de rol die de man destijds in de wereld in mocht nemen en een herijking van wat als mannelijk gedrag gold met betrekking tot het normaal gesproken aan vrouwen toebehorende domein van de oikos. De oikonomia-literatuur ontstaat in het begin van de vierde eeuw v. Chr., een saillant moment in de Atheense geschiedenis, waarin na jaren van bloedige oorlogen een behoefte opkomt om een alternatieve mannelijk ideaal te schetsen waarin mannelijkheid niet afhangt van ambitie in de politiek en op het slagveld, maar ook door de mans inspanningen op zijn eigen land en in zijn eigen huishouden.


greek statue women

Je merkt het al: op deze manier bezien gaat ook dit type literatuur waarin vrouwen eindelijk vrij uitvoerig besproken worden uiteindelijk toch weer over de man. Dat neemt echter niet weg het wel een interessante en unieke (maar nog steeds gecureerde) blik op het leven van de Atheense vrouw en het keurslijf waarin zij leeft biedt. Dat geldt met name voor de Oeconomicus van Xenophon, het oudst overgeleverde werk over oikonomia en tevens de meest excentrieke tekst over dit onderwerp. De Oeconomicus is een Socratische dialoog tussen Socrates en Critobulus, een jonge Athener die graag veel geld wil verdienen om een politieke carrière te kunnen bekostigen. Wanneer Socrates hem een elementair begrip heeft bijgebracht dat succes als heer des huizes niet van een makkelijk trucje afhangt waarmee je geld kunt verdienen, maar van deugden als zelfbeheersing, zorgzaamheid en werklust, vertelt hij Critobulus over een ontmoeting die hij ooit had met Ischomachus, een Atheense boer met een goede reputatie. Wanneer Socrates daar voorzichtig naar vraagt, blijkt Ischomachus bereid Socrates te vertellen over de manier waarop hij zijn huis bestiert, en daarmee   ook een intiem maar gecureerd inkijkje te geven in het leven van zijn vrouw. Zij blijft gedurende het gesprek naamloos, maar we weten dat zij waarschijnlijk Chrysilla heette.


Gevraagd naar hoe hij met zijn vrouw omging vanaf het eerste moment dat ze bij hem in huis kwam, zegt Ischomachus dat zijn vrouw pas vijftien was toen ze met hem trouwde en daarvoor onder streng toezicht van haar ouders had geleefd, zodat ze zo weinig mogelijk zou zien, horen en spreken. Ze was getraind in handwerken en had geleerd haar behoefte (aan eten en drinken) te beheersen, hetgeen volgens Ischomachus ook een belangrijke eigenschap voor mannen is (Oec. 7.4). Samen met zijn bruid offerde en bad Ischomachus dat zij de vrouw “kon worden die ze moest worden” en dat hij haar daarbij kon helpen. Toen zij, volgens Ischomachus, eenmaal “voldoende getemd en gedomesticeerd was,” legde hij in een langer gesprek uit op welke principes hun huwelijk gestoeld was: hij had haar en haar ouders hadden hem uitgekozen omdat zij de best mogelijke match voor elkaar vormden om kinderen mee te krijgen (7.5-10). Daarna richt Ischomachus zich echter al snel op het eigenlijke onderwerp van hun gesprek, namelijk het gemeenschappelijk beheer van hun huishouden. Voor een vrouw uit die tijd krijgt Chrysilla namelijk een opvallend grote rol toebedeeld van haar man:  

 

“Dit huishouden delen we nu samen; ik breng al mijn bezit in onze gemeenschappelijke middelen, en jij hebt daarin jouw bruidsschat ingebracht. Maar we hoeven niet precies uit te rekenen wie van ons beiden meer heeft bijgedragen. We moeten ons er vooral van bewust zijn dat de betere partner degene is die vanaf de waardevollere bijdrage levert.” 

‘Hierop, Socrates, antwoordde mijn vrouw: “Wat moet ik doen om je te helpen? Wat zou ik überhaupt kunnen doen? Alles hangt toch van jou af. Mijn moeder heeft mij verteld dat mijn plicht is om gedisciplineerd te leven (sōphronein).” 


“Bij Zeus, vrouw,” zei ik, “mijn vader zei hetzelfde tegen mij. Maar discipline (sōphrosunē) betekent voor zowel man als vrouw dat je je zo gedraagt dat hun bezittingen in de best mogelijke staat verkeren en dat de grootst mogelijke toename ervan wordt bereikt door rechtvaardige en eerbare middelen.” (Oec. 7.12-15) 

 

In deze passage stelt Ischomachus zijn huwelijk voor als een economische samenwerking tussen twee gelijkwaardige partijen, waarin het niet uitmaakt hoeveel elk van de partners heeft ingelegd, maar wel hoeveel moeite elk van hen erin stopt. Het idee dat de vrouw dan ook de meer waardevolle bijdrage zou kunnen leveren, is voor Chrysilla een kleine shock: sōphrosunē, een deugd die we als zelfbeheersing zouden kunnen vertalen, betekent voor vrouwen immers dat ze zich niet bemoeien met zaken die hen niet aangaan, en zich naar de man schikken. Voor mannen betekent sōphrosunē voor mannen vooral ‘verstandig handelen’; Ischomachus maakt er echter één definitie van die ook nog eens heel economisch ingestoken is: zelfbeheersing is zorgen dat het huishouden in goede staat verkeerd en dat deze groeit, d.w.z., dat hun (boeren)bedrijf maximaal winstgevend is, en dat man en vrouw deze taak delen.  


Wanneer zijn vrouw dan vraagt, hoe zij precies aan het behalen van dat doel kan bijdragen, vertelt Ischomachus haar dat ze moet doen waar zij als vrouw van nature goed in is: de goden hebben mannen immers complementaire kwaliteiten gegeven, en zo een natuurlijke arbeidsdeling tussen mannen en vrouwen bewerkstelligt. Volgens Ischomachus is de man van nature dapperder en beter in het weerstaan van hitte en kou, zodat hij beter in staat is om buiten op het land te werken. Vrouwen zijn volgens Ischomachus lichamelijk zwakker en ook angstiger aangelegd, wat hen beter geschikt maakt voor het binnenwerk. Dat werk bestaat naast het produceren van textiel met slavinnen, ook uit het verzorgen van kinderen en slaven (ook bij ziekte) en het beheer van de voorraad, taken waarbij de voorzichtigheid en een verhoogde waakzaamheid van de vrouw voordelig worden geacht. Man en vrouw hebben dan wel weer gelijk deel aan de deugden van zorgzaamheid en zelfbeheersing, en beschikken allebei over een goed geheugen voor hun eigen handelen en dat van hun partner, zodat ze beide kunnen proberen de grootste bijdrage te leveren binnen hun huwelijkse gemeenschap. 


greek statue women

Weinig vrouwen (en mannen) zullen vandaag de dag de taakverdeling van Ischomachus en Chrysilla ideaal vinden klinken. Ischomachus geeft zijn vrouw echter veel meer ruimte dan vrouwen in andere oikonomia-teksten toebedeeld krijgen. Ze heeft een veel grotere rol en meer verantwoordelijkheden dan ze ooit had kunnen vermoeden op basis van de opvoeding die haar ouders haar gegeven hebben, en dat lijkt Chrysilla ook geregeld te verbazen. Ischomachus schetst zelfs een situatie waarin de vrouw een grotere bijdrage aan het huishouden levert dan hijzelf. Zo vergelijkt hij haar zelfs met een bijenkoningin die het huishouden vanuit de korf overziet en aanstuurt en de mannelijke darren naar buiten stuurt om grondstoffen binnen te halen (7.32-39). De vraag is waar Ischomachus zelf blijft in deze vergelijking. De Grieken dachten eigenlijk dat bijenkolonies geleid werden door een koning, en Ischomachus past dat hier aan om zijn vrouw een plek in de vergelijking te geven. Maar is Ischomachus hier slechts een van de darren en daarmee ondergeschikt aan zijn vrouw?  


Aan zijn aanhoudende bemoeienis met zijn vrouw lezen we dat niet af. Als blijkt dat zijn vrouw de voorraad nog niet goed genoeg kan beheren, trekt Ischomachus er uitgebreid de tijd voor uit om haar uit te leggen volgens welke eenvoudige principes ze dit kan doen (8.1-23). En als zijn vrouw hem een keer wil verrassen door zich met make-up voor hem mooi te maken, voelt hij zich door zijn ‘lichaamspartner’ bedrogen zoals een zakenman die door zijn compagnon met valse boeken of vals geld bedrogen wordt (Oec. 10.3-5). Als zijn vrouw dan vraagt hoe ze echt mooi kan worden in plaats van het alleen maar te lijken, vertelt Ischomachus dat ze het mooist en sterkst is als ze hard achter het weefgetouw werkt. Chrysilla onderneemt dus genoeg initiatieven in haar wens om een goede partner voor Ischomachus te zijn, maar het wordt niet altijd gewaardeerd. 


Voor Ischomachus is dit een manier om een genuanceerd mannelijk ideaal neer te zetten. Hij is een type elite-man dat zijn mannelijkheid op het spel zet door geen directe eer in de politieke wereld na te streven maar zich op zijn eigen oikos te richten. Dat Ischomachus zijn oikos op een efficiënte manier inricht en zijn vrouw als manager gebruikt, en daarbij ook haar verdere gedrag reguleert, draagt ook bij aan zijn eigen reputatie als deugdzame man, die ook niet als onmannelijk geldt wanneer hij zijn vrouw een keer uitlegt hoe de voorraadkamer werkt.  


Hoeveel ‘mag’ de vrouw dan uiteindelijk? Ischomachus heeft voor zijn rol een actieve rol in het huishouden voor ogen, die in theorie minstens zo belangrijk is als het werk dat Ischomachus doet voor het voortbestaan en het economisch succes van de oikos. Binnen dit ideologische en praktische keurslijf, waarin de oikonomia-literatuur ons inzicht geeft, heeft Chrysilla wel een bepaalde bewegingsruimte. Ischomachus doet steeds een beroep op haar intelligentie, reflecteert met haar op haar rol, en biedt haar de mogelijkheid, het zelfvertrouwen en de verantwoordelijkheid om Ischomachus’ ideaal zelf te benaderen. Deze autonomie is dus gekwalificeerd: uiteindelijk blijft Chrysilla in deze interactie met haar man slechts een ‘leerling’. Het blijft Ischomachus die de lijnen uitzet, en aan wiens verwachtingen ze zich moet conformeren, en ze is niet vrij om haar eigen waarden te vormen. Het beeld van de bijenkoningin is voor haar een voorbeeld en een ideaal dat ze na kan streven, maar het ligt niet in de lijn der verwachting dat haar man zich snel tot dar zal laten reduceren.  

 


Meer lezen:


  • A. Callard, A., Aspiration. The Art of Becoming, Oxford 2018. 

  • M. Foucault, M., The Use of Pleasure. Volume 2 of The History of Sexuality, vertaald door R. Hurley, New York 1990 [1984]. 

  • E. Helmer, Oikonomia: Ancient Greek Philosophers on the Meaning of Economic Life, vertaald door D.A. Auerbach (Chicago 2024). 

  • M. Hinsch, Ökonomik und Hauswirtschaft im klassischen Griechenland (Stuttgart 2021). 

  • C. Moore, Agency. The Virtue of Becoming, Oxford 2023. 

  • S.B. Pomeroy, Xenophon’s Oeconomicus. A Historical and Social Commentary (Oxford 1994). 

  • A.M. Rademaker, Sophrosyne and the rhetoric of self-restraint : polysemy & persuasive use of an ancient Greek value term, Leiden 2005. 


zwart wit foto auteur bob van velthoven

Bob van Velthoven is promovendus aan de Universiteit Leiden en docent klassieke talen. Zijn onderzoek richt zich op economische mens- en zelfbeelden in de Oudgriekse literatuur van de vierde eeuw v.Chr., waarin oikonomia-literatuur een belangrijke rol speelt. 


 - ENGLISH BELOW -

greek statue women

 

What is your wife allowed to do? It’s not just a question that occupies the minds of dubious podcasters from the manosphere. It is part of a long and rather unfortunate tradtition of opinions – not always particularly well thought out – about the power men believe they are entitled to exercise over their wives, daughters and other female relatives. How did men in Ancient Greece approache the question: ‘What is your wife allowed to do?' A genre of texts known as oikonomia literature gives us a fascinating insight into the role women were expected to play in the household, at least according to men. 

 

Literary sources from Ancient Greece are often heavily biased against women. The women whose names we do know were either non-Greek queens, such as Artemisia and Olympias, or hetairai (courtesans), such as Aspasia and Neaira. In other words, they were women who, for various reasons, were considered part of the male world. Almost all ancient authors were men, and even when women did write, their works were not always preserved. On top of that, a respectable woman was expected to concern herself with the household (oikos) and leave the affairs of the city-state (polis) to men. The ideal woman was one who behaved in such a way that nobody spoke about her in public. Ideally, she would never even appear in our historical sources under her own name. 

 

So, we know very little about the everyday lives of women in Ancient Greece. But there is another, rather interesting way of looking at their lives: through oikonomia literature. These texts explore the philosophy of running and organising (nemein) a household – the oikos. I say ‘looking at their lives’ because this is an indirect perspective: these texts, too, were written by men. Only a handful of oikonomia texts have survived from antiquity. At their heart, they describe how the master of the household should manage everything and everyone within it (including enslaved people, who were legally regarded as property). Most of the attention, however, is devoted to the relationship between husband and wife, and to the role a woman was expected to play in the household. 

 

Despite being about household management, oikonomia literature offers suprisingly little practical advice. It provides few concrete tips and certainly doesn't teach wealthy Athenian men how to run their farms successfully or make a profit. That kind of knowledge was passed down from father to son. The real value of these texts lies elsewhere: in the ideas they promote. In this respect, they are not so different from much of today's management literature. Both oikonomia texts and modern management books encourage readers to see themselves as leaders: rational, morally responsible individuals whose actions can make their household or business flourish. 

 

At the same time, oikonomia literature reinforces the position men were expected to occupy in society and reshapes ideas about what it meant to be masculine, particularly when it came to household – a sphere normally associated with women. This type of literature emerged in the early fourth century BC, at an interesting moment in Athenian history. After years of bloody warfare, there was a growing need for a different kind of masculine ideal. Being a man no longer had to be about ambition in politics or glory on the battlefield. A man could also prove his worth through the way he managed his own land and household. 


greek statue women

 

As you can probably tell by now, even this type of literature – in which women are finally at some length – ultimately turns out to be about men. That doesn't mean it isn't valuable, though. It offers a fascinating and unusual, if carefully selected, glimpse into the lives of Athenian women and the restrictions they lived under. 

 

This is particularly true of Xenophon's Oeconomicus, the earliest surviving work on oikonomia and also the most unusual text on the subject. It takes the form of a conversation between Socrates and Critobulus, a young Athenian who wants to make a lot of money so that he can afford a political career. Socrates first teaches him an important lesson: being a successful head of household isn't about finding some clever trick to make money. It is about developing qualities such as self-control, care and hard work. 

 

Socrates then tells Critobulus about a meeting he once had with Ischomachus, a well-respected Athenian farmer. When Socrates cautiously asks him about his household, Ischomachus is happy to explain how he runs it. In doing so, he also offers a rather intimate, though carefully presented, glimpse into the life of his wife. She remains nameless throughout their conversation, although we believe her name was probably Chrysilla. 

 

When asked how he treated his wife from the moment she first came to live with him, Ischomachus explains that she was only fifteen when they married. Before that, she had lived under the strict supervision of her parents, who had made sure she saw, heard and spoke as little as possible.² She had been taught handicrafts and trained to control her appetites, particularly when it came to food and drink. According to Ischomachus, this was an important quality for men as well (Oec. 7.4). 

 

When they got married, Ischomachus and his bride prayed and made offerings to the gods. They hoped that she would “become the woman she ought to be” and that he would be able to help her achieve this. Once she had, as Ischomachus puts it, been “sufficiently tamed and domesticated”, he sat down with her for a longer conversation about the principles of their marriage. He explained that he had chosen her, and her parents had chosen him, because they were the best possible match for one another and would make suitable parents together (7.5–10).⁴ 

 

But Ischomachus soon moves on to what he really wants to talk about: how they manage their household together. And here, Chrysilla is given a surprisingly important role by her husband. 

 

“We now share this household together. I have contributed all my possessions to our resources, and you have brought your dowry with you. But there is no need to work out exactly which of us has contributed more. What matters most is that we understand that better partner is the one who makes the more valuable contribution.” 'At this, Socrates, my wife replied: “What can I do to help you? What could I possibly do? Surely everything depends on you. My mother told me that my duty is to live a disciplined life (sōphronein).” 


“By Zeus, my dear,” I said, “my father told me exactly the same thing. But discipline (sōphrosunē) means the same thing for both men and women: behaving in such a way that their possessions are kept in the best possible condition and that they grow as much as possible through just and honourable means.”’ (Oec. 7.12–15) 

 

In this passage, Ischomachus presents marriage as an economic partnership between two equal partners. What matters isn't how much each person brings into the marriage, but how much effort they put into it. The suggestion that a woman might actually make the more valuable contribution seems to come as quite a surprise to Chrysilla. 

 

After all, sōphrosunē, a virtue we might translate as self-control, traditionally meant something rather different for women. It meant knowing one's place, staying out of matters that were not one's concern and deferring to one's husband. For men, it was more about acting sensibly and making good decisions. Ischomachus, however, gives the virtue a single definition that applies to both sexes – and makes it distinctly economic in nature. Self-control means keeping the household in good order and making sure it grows. In other words, making their farming business as profitable as possible. And this, he insists, is a task for both husband and wife. 

 

When his wife asks how exactly she can help achieve this, Ischomachus tells her to focus on what women are naturally good at. The gods, he explains, have given men and women complementary qualities, creating a natural division of labour between them. 

According to Ischomachus, men are naturally braver and better at putting up with heat and cold, which makes them more suited to working outside in the fields. Women, on the other hand, are physically weaker and more fearful by nature, making them better suited to working indoors. This includes producing textiles with enslaved women, looking after children and enslaved people (including when they are ill), and keeping track of household supplies. Women's supposed caution and greater attentiveness are seen as particularly useful for these tasks. 


greek statue women

 

There are, however, some qualities that men and women share equally. Both are capable of care and self-control, and both have a good memory for their own actions and those of their partner. This means that husband and wife can both try to make the greatest possible contribution to their life together. 


Few women (or men) today would find Ischomachus and Chrysilla's division of labour particularly appealing. Still, Ischomachus gives his wife considerably more freedom and responsibility than women are allowed in other oikonomia texts. Chrysilla is given a much bigger role in the household than she could ever have imagined based on the upbringing her parents had given her. And this seems to surprise her more than once. 

 

Ischomachus even describes a situation in which his wife contributes more to the household than he does. He goes so far as to compare her to a queen bee, overseeing and organising the household from within the hive while sending the male drones out to collect resources (7.32–39). 

 

But where does Ischomachus fit into this comparison? The Greeks actually believed that bee were ruled by a king. Ischomachus changes this familiar image to give his wife a central role. But does that mean he is simply one of the drones, subordinate to his wife? 

His behaviour towards her suggests otherwise. When it becomes clear that she hasn't quite mastered the management of the household supplies, Ischomachus takes plenty of time to explain the simple principles she needs to follow (8.1–23). And when his wife once tries to surprise him by making herself look beautiful with make-up, he feels cheated by his ‘partner in the body’. He compares the experience to a businessman discovering that his business partner has deceived him with false accounts or counterfeit money (Oec. 10.3–5). When his wife asks how she can become genuinely beautiful rather than simply look beautiful, Ischomachus tells her that she is at her most beautiful and strongest when she is working hard at the loom. 

 

Chrysilla clearly takes quite a few initiatives in her efforts to become a good partner to Ischomachus. But her efforts aren't always appreciated. For Ischomachus, all of this is part of creating a more nuanced ideal of masculinity. He represents a type of elite man who puts his masculinity to the test by choosing not to pursue direct recognition in the political world, but instead focusing on his own oikos. By organising his household efficiently and putting his wife in a managerial role – whilst also keeping a close eye on her behaviour – Ischomachus strengthens his own reputation as a virtuous man. And there is nothing unmanly about taking the time to explain how the storeroom works to his wife, either. 

So, how much is a woman actually ‘allowed’ to do? 

 

Ischomachus clearly expects his wife to play an active role in the household. In theory, her contribution is at least as important as his own when it comes to keeping the household running and ensuring its economic success. Within the ideological and practical framework that oikonomia literature reveals to us, Chrysilla does have a certain amount of room to manoeuvre.  

 

Ischomachus repeatedly appeals to her intelligence, discusses her role with her and gives her the opportunity, confidence and responsibility to work towards his ideal herself. But her freedom comes with clear limits. Ultimately, in her relationship with her husband, Chrysilla remains a ‘pupil’. Ischomachus is still the one setting the rules and expectations she is supposed to meet. She is not free to develop her own ideas about how things should be. 

The queen bee is an example for Chrysilla to follow, an ideal she can aspire to. But there is little reason to think that Ischomachus himself would be willing to give up his position and become one of the drones any time soon. 



More information:


  • A. Callard, A., Aspiration. The Art of Becoming, Oxford 2018. 

  • M. Foucault, M., The Use of Pleasure. Volume 2 of The History of Sexuality, vertaald door R. Hurley, New York 1990 [1984]. 

  • E. Helmer, Oikonomia: Ancient Greek Philosophers on the Meaning of Economic Life, vertaald door D.A. Auerbach (Chicago 2024). 

  • M. Hinsch, Ökonomik und Hauswirtschaft im klassischen Griechenland (Stuttgart 2021). 

  • C. Moore, Agency. The Virtue of Becoming, Oxford 2023. 

  • S.B. Pomeroy, Xenophon’s Oeconomicus. A Historical and Social Commentary (Oxford 1994). 

  • A.M. Rademaker, Sophrosyne and the rhetoric of self-restraint : polysemy & persuasive use of an ancient Greek value term, Leiden 2005. 


zwart wit foto auteur bob van velthoven

Bob van Velthoven is a PhD candidate at Leiden University and a teacher of classical languages. His research focuses on economic conceptions of the human being and the self in Ancient Greek literature of the fourth century BC, a field in which oikonomia literature plays a significant role.

Opmerkingen


bottom of page