WUTHERING HEIGHTS
- Jasmijn Groot
- 2 dagen geleden
- 8 minuten om te lezen
Vanaf het moment dat Emerald Fennell aan haar derde filmproject Wuthering Heights begon, kon de Engelse regisseuse op commentaar rekenen. Wereldwijd klonk er kritiek op het persbericht dat de Australische acteur Jacob Elordi was gecast als Heathcliff. De witte acteur zou onmogelijk een gekleurd personage kunnen spelen. Kostuumhistorici verweten een gebrek aan historische accuratesse toen de eerste foto’s van Margot Robbie als Catherine Earnshaw gehuld in een dramatische bruidsjurk op het internet verschenen. En toen de eerste trailer uitkwam was het internet te klein. De film zou meer Fifty Shades of Grey zijn dan een verfilming van een Victoriaanse gotische klassieker. Emily Brontë draait zich om in haar graf. Maar maakt dat echt wat uit?
Het is een onpopulaire mening, maar van alle boeken in het repertoire van de Brontë zussen is Wuthering Heights mijn minst favoriete. Veel liever lees ik nog een keer Jane Eyre of The Tenant of Wildfell Hall, met heldinnen die hun levens op een haast discrete wijze weten te verbeteren en liefdes die niet overhaast maar goed doordacht zijn. Wuthering Heights vond ik wel erg melodramatisch toen ik het tien jaar geleden voor het eerst las. Emerald Fennell had duidelijk een andere ervaring. Zoveel maakten de eerste beelden van haar nieuwe verfilming wel duidelijk. Wuthering Heights is misschien niet mijn favoriete Brontë-boek, maar sinds haar debuut Promising Young Woman uit 2020 ben ik wel een trouw fan van Emerald Fennell. Ik moest en zou dus op Valentijnsdag 2026 met mijn kont in een bioscoopstoel zitten.
De nieuwe Wuthering Heights is geen accurate verfilming van het origineel. Dat leek Fennell onmogelijk. En daar heeft ze een heel goed punt. Met vrijwel elke vertaling van een boek naar het witte doek is het een grote uitdaging om de nuances van het bronmateriaal feilloos over te brengen naar het beeld. Die uitdaging is enorm bij een boek als Wuthering Heights, een geliefd historisch werk, een klassieker in de Engelse canon, met blijkbaar wereldwijd nog talloze fans. Het verhaal heeft een thematische rijkheid, variërend van klassenverschillen, bezit, liefde, wraak, moraliteit, en nature versus nurture. Onderwerpen die je onmogelijk allemaal kunt adresseren in een film zonder het warrig over te laten komen.
"De tijd zal wel uitwijzen dat Fennells film vredig kan bestaan naast het boek van Emily Brontë."
Fennell heeft dan ook de keuze gemaakt om haar eigen versie te laten zien: de herinnering aan hoe het voor haar was om het boek voor het eerst te lezen toen ze veertien jaar oud was. Vermengd met inspiratie uit de iconische liefdesverhalen uit de gouden eeuw van cinema en gemalen door het kleurrijke Fennell-prisma waar de regisseuse inmiddels bekend om is. Ze creëert daarmee een nieuw kunstwerk gebaseerd op bekend bronmateriaal aan een modern publiek. Dat doen we zo vaak. En bijna even vaak heeft dat voor verdeelde meningen gezorgd. Laten we vooral niet vergeten hoe verdeeld de meningen waren toen Emily Brontë Wuthering Heights voor het eerst uitbracht. De tijd zal wel uitwijzen dat Fennells film vredig zal kunnen bestaan naast het boek van Emily Brontë.
De kleurrijke sets en kostuums zijn volgens sommigen niet passend bij Wuthering Heights. Maar het lijkt mij duidelijk dat Fennell net als in haar voorgaande films deze esthetische middelen gebruikt voor symbolische doeleinden. Het benadrukt het door Brontë aangegeven verschil tussen het duistere landgoed Wuthering Heights, dat in Fennells film een echt spookhuis is, en het verlichte Thrushcross Grange. Zijn de interieurs van dat laatste huis beeldschoon? Of een tikkeltje te kitsch? En heeft dat te maken met Catherines ogenschijnlijk plezante leventje dat toch diepongelukkig is door haar gemis van Heathcliff? Fennells kleurrijke psychologische thrillerstijl versterkt de gotische aard van Brontë’s werk alleen maar.
Het ondersteunt op vele manieren de verhaallijn waar Fennell ook behoorlijke veranderingen in heeft aangebracht. Zo kiest ze ervoor om net als een aantal van haar voorgangers zich alleen te richten op de liefde tussen Heathcliff en Catherine en om de gevolgen voor de generatie na hen achterwege te laten. Daarnaast heeft ze het aantal personages aanzienlijk teruggebracht. De belangrijkste spelers zijn Catherine (Margot Robbie), Heathcliff (Jacob Elordi), Nelly (Hong Chau), Edgar Linton (Shazad Latif), Isabella Linton (Alison Oliver) en Mr. Earnshaw (Martin Clunes) - die een merkwaardige samensmelting is van de goedhartige Mr. Earnshaw en Catherine’s kwaadaardige oudere broer Hindley uit Brontë’s boek.
Met minder personages kan Fennell het liefdesverhaal van Catherine en Heathcliff, hetgeen de meeste lezers van Wuthering Heights het beste zal zijn bijgebleven, op een nieuwe manier centraal te zetten. Fennell brengt je meteen bij het begin van haar nieuwe film bij de les door in het duister gekreun te laten horen. Bereikt iemand het ultieme hoogtepunt van plezier? Of van pijn? De personages bewandelen allemaal een pad waar ze continu te maken hebben met een dunne lijn tussen de twee: Catherine die niet durft te kiezen voor Heathcliff, maar misère ervaart wanneer ze heeft gekozen voor een plezierig ogend leventje met Edgar; Heathcliff die een sadistisch plezier ondervindt uit zijn wraak; Nelly die het beste wil voor Catherine, maar haar in het proces pijn doet – bewust of onbewust; en Mr. Earnshaw die de drank niet kan laten staan en zijn kwaaie dronk botviert op iedereen in het huis. Wat verfrissend is, is dat Fennell met haar plotwijzigingen de personages een grotere mate van verantwoordelijkheid voor hun acties meegeeft, waar ze in Brontë’s boek meer overkomen als tragische slachtoffers van het lot.
"Is zo'n intense liefde wel mooi - of is het revolting?"
Met de loep op de acties en de beweegredenen van de hoofdrolspelers wordt de hoofdvraag die Fennell centraal stelt duidelijk. Het is een vraag die al sinds het boek van Emily Brontë in 1847 uitkwam wordt gesteld. Is een intense liefde zoals Heatchliff en Catherine ervaren wel mooi? Of is het, zoals Nelly het voor ons samenvat, revolting? Of allebei? Ik denk dat Fennell nog veel meer probeert te zeggen met haar film. Daar kom ik wel achter als ik me er nog een keer aan ga vergapen. En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer.
Wuthering Heights draait nu in de bioscoop.
Jasmijn Groot is genderhistorica. Ze publiceert artikelen voor onder andere Opzij en Winq en stelt haar expertise ter beschikking aan verschillende multimedia. Jasmijn studeerde Geschiedenis en Oudheidkunde aan de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit.
- ENGLISH BELOW -
From the moment Emerald Fennell began work on her third film project, Wuthering Heights, the English director received backlash. Around the world, criticism erupted following the press release announcing that Australian actor Jacob Elordi had been cast as Heathcliff. The white actor, critics argued, could not possibly portray a character of colour. Costume historians accused the production of lacking historical accuracy when the first images of Margot Robbie as Catherine Earnshaw, clad in a dramatic wedding gown, appeared online. And when the first trailer was released, the internet exploded. The film was said to resemble Fifty Shades of Grey more than an adaptation of a Victorian Gothic classic. Emily Brontë must be turning over in her grave. But does that really matter?
It may be an unpopular opinion, but of all the books in the Brontë sisters’ repertoire, Wuthering Heights is my least favorite. I would much rather reread Jane Eyre or The Tenant of Wildfell Hall, with their heroines who manage to improve their lives in a nearly discreet manner and love that is not rash but carefully considered. I found Wuthering Heights rather melodramatic when I first read it ten years ago. Emerald Fennell clearly had a different experience. The first images from her new adaptation made that much clear. Wuthering Heights may not be my favorite Brontë novel, but since her 2020 debut Promising Young Woman, I have been a devoted fan of Emerald Fennell's. So on Valentine’s Day 2026, I simply had to be sitting in a cinema seat.
The new Wuthering Heights is not an accurate adaptation of the original. Fennell considered that impossible—and she makes a very good point. With nearly every translation of a book to the big screen, it is a major challenge to convey the nuances of the source material flawlessly in visual form. That challenge is enormous with a book like Wuthering Heights: a beloved historical work, a classic in the English canon, and apparently still cherished by countless fans worldwide. The story has thematic richness, ranging from class differences, property, love, revenge, morality, and nature versus nurture—topics you simply cannot address all at once in a film without it becoming muddled.
"Time will tell that Fennell’s film can peacefully coexist alongside Emily Brontë’s novel."
Fennell therefore chose to present her own version: a memory of what it felt like for her to read the book for the first time at age fourteen. Blended with inspiration from iconic love stories of the golden age of cinema and filtered through the colorful Fennell prism for which the director has become known. In doing so, she creates a new work of art based on familiar source material for a modern audience. We do this so often. And almost as often, it results in divided opinions. Let us not forget how divided opinions were when Emily Brontë first published Wuthering Heights. Time will tell that Fennell’s film can peacefully coexist alongside Brontë’s novel.
According to some, the colorful sets and costumes are not appropriate for Wuthering Heights. But it seems clear to me that, as in her previous films, Fennell uses these aesthetic devices for symbolic purposes. They emphasize the contrast Brontë drew between the dark estate of Wuthering Heights—which in Fennell’s film becomes a literal haunted house—and the bright Thrushcross Grange. Are the interiors of the latter house beautiful? Or just a touch too kitsch? And does that reflect Catherine’s seemingly pleasant life, which is nonetheless deeply unhappy due to her longing for Heathcliff? Fennell’s colourful psychological-thriller style only amplifies the Gothic nature of Brontë’s work.
It supports the storyline in many ways, though Fennell has made considerable changes here as well. Like several of her predecessors, she chooses to focus solely on the love between Heathcliff and Catherine, leaving out the consequences for the generation that follows them. She has also significantly reduced the number of characters. The principal players are Catherine (Margot Robbie), Heathcliff (Jacob Elordi), Nelly (Hong Chau), Edgar Linton (Shazad Latif), Isabella Linton (Alison Oliver), and Mr. Earnshaw (Martin Clunes)—who is a curious amalgamation of the kind-hearted Mr. Earnshaw and Catherine’s malicious older brother Hindley from Brontë’s novel.
With fewer characters, Fennell is able to place the love story of Catherine and Heathcliff—the part that most readers of Wuthering Heights likely remember most vividly—at the center in a new way. She immediately commands attention at the beginning of her film by letting us hear moaning in the darkness of the cinema. Is someone reaching the ultimate peak of pleasure? Or pain? The characters all tread a path where they constantly confront the thin line between the two: Catherine, who does not dare choose Heathcliff yet experiences misery when she opts for a seemingly pleasant life with Edgar; Heathcliff, who derives sadistic pleasure from his revenge; Nelly, who wants what is best for Catherine yet hurts her in the process—consciously or unconsciously; and Mr. Earnshaw, who cannot put down the bottle and unleashes his drunken rage on everyone in the house. What is refreshing is that, through her plot changes, Fennell grants the characters a greater degree of responsibility for their own actions, whereas in Brontë’s novel they come across as tragic victims of fate.
"Is such an intense love beautiful - or is it revolting?"
With a magnifying glass aimed at the actions and motivations of the protagonists, the central question that Fennell poses becomes clear. It is a question that has been asked ever since Emily Brontë’s novel was published in 1847. Is an intense love, like the one experienced by Heathcliff and Catherine, truly beautiful? Or is it, as Nelly sums it up for us, revolting? Or both? I suspect Fennell is trying to say much more with her film. I will find out when I let myself marvel at it again. And again. And again. And again.
Wuthering Heights is now in cinemas.
Jasmijn Groot is a gender historian. She publishes articles for, among others, Opzij and Winq, and offers her expertise to various multimedia platforms. Jasmijn studied History and Classical Studies at the University of Amsterdam and the VU University.
Opmerkingen