IN LITERAIRE VOETSTAPPEN
- Aurélie Lemmens
- 11 minuten geleden
- 15 minuten om te lezen
OP ZOEK NAAR REISVERHALEN VAN 18DE-EEUWSE SCHRIJFSTERS
Als onderzoeker heb ik regelmatig de kans om buiten mijn eigen landsgrenzen te treden voor conferenties of archiefbezoeken. Onlangs ruilde ik mijn bureau aan de Faculteit Letteren van de KU Leuven in voor de leeszaal van één van de bekendste onderzoekscentra voor de vroegmoderne literatuur van vrouwen; Chawton House. Hier kon ik eerste edities raadplegen van de werken van reisschrijfsters Lady Anna Riggs Miller (1741-1781) en Ellis Cornelia Knight (1757-1837). Net als moderne onderzoekers trokken zowel Miller als Knight naar het buitenland en gebruikten ze hun ervaringen als inspiratie voor hun eigen geschriften. Waar het voor mij een vanzelfsprekendheid is dat ik naar Engeland reis om onderzoek te doen, was dat voor hen destijds heel wat moeilijker. Wat leert Chawton House ons over Miller, Knight en andere grote schrijfsters van de lange achttiende eeuw en de manier waarop zij de wereld rondreisden?
Chawton House wordt doorgaans geassocieerd met de beroemde romanschrijfster Jane Austen (1775-1817). ‘The Great House’, zoals ze het in haar briefwisseling omschreef, werd in 1798 inderdaad nagelaten aan haar broer Edward Austen Knight. Dankzij diens erfenis had Austen, die tussen 1809 en 1817 slechts 400 meter verderop woonde, ruimschoots toegang tot een uitgebreide bibliotheek: ‘Ik ben tussen drie en vier naar the Great House gelopen en heb daar een uurtje heel ontspannen doorgebracht.’ In deze periode schreef, herzag en publiceerde Austen haar zes belangrijke romans. Hoewel Chawton House vandaag sterk inzet op het populariseren van Austens literaire nalatenschap, is de stichting ook gewijd aan het huldigen van vroegere generaties schrijfsters.
Dit project begon in de vroege jaren 2000 toen het landgoed, onder leiding van de Amerikaanse zakenvrouw en filantrope dr. Sandy Lerner, geopend werd als onderzoekscentrum voor de studie van de vroegmoderne literatuur van vrouwen. De indrukwekkende boek- en manuscriptcollectie die er bewaart wordt bevat meer dan 4.500 zeldzame en vroege edities van werken van vrouwelijke auteurs van de periode tussen 1660 en 1860. Tijdens mijn bezoek werd er bijvoorbeeld een eerste uitgave van Mary Wollstonecraft’s A Vindication of the Rights of Woman (1792) tentoongesteld. Mijn tijd aan Chawton stond echter volledig in het teken van een selectie baanbrekende en invloedrijke werken uit de gerenommeerde traditie van de Britse reisliteratuur.
Reizende schrijfsters in de achttiende eeuw
Hoewel er inderdaad een vage gelijkenis lijkt te bestaan tussen hedendaagse onderzoekers en achttiende-eeuwse reisschrijvers, waren de omstandigheden waarin men toen reisden volledig anders dan vandaag, en dan vooral voor vrouwen. Tijdens het Georgiaans tijdperk (ca. 1714-1830) schreef het populaire genre van gedragsliteratuur jonge vrouwen voor dat ze moesten streven naar een leven dat draaide om het huishouden. Dit soort leven sloot hen, in veel opzichten, af van de rest van de wereld. Hun mannelijke tegenhangers daarentegen, vooral die uit de midden- en hogere klassen, werden aangemoedigd om een Grand Tour te ondernemen. Dat was een educatieve reis door continentaal Europa – voornamelijk Frankrijk en Italië – die niet alleen de vorming van de man voltooide op het gebied van kunst, cultuur en klassieke geschiedenis, maar ook hun toetreding tot het volwassen leven symboliseerde.
Een selecte groep Britse vrouwen uit de hogere kringen wist zich aan deze sociaal-culturele conventies te onttrekken en begaf zich eveneens naar het Europese vasteland. Zoals historica dr. Emma Gleadhill uitlegt, reisden vrouwen om meer uiteenlopende redenen dan de mannelijke Grand Touristen. Deze redenen konden niet alleen te maken hebben met onderwijs, maar konden ook betrekking hebben op gezondheid of financiën. Een reis kon zelfs dienen als een vlucht voor lokale of persoonlijke schandalen. Vrouwen ondernamen hun reizen meestal samen met hun echtgenoot in de vorm van een verlengde huwelijksreis of in het gezelschap van hun ouders of andere naaste familieleden. Minder vaak reisden ze samen met vrienden of zelfs alleen, maar in dat geval werden ze wel steeds begeleid door een vrouwelijke chaperonne. Hoewel reizen vrouwen een zeldzame kans bood om hun identiteit op zelfstandige wijze verder te ontplooien, werden ze steeds geconfronteerd met moeilijke, zo niet onmogelijke, idealen van vrouwelijkheid en bleven ze in zekere mate ook nog eens afhankelijk van de steun en vrijgevigheid van de mannen in hun leven.
Ongeacht de belemmerende gendergerelateerde omstandigheden van het achttiende-eeuwse reizen werden Britse vrouwen echter toch beschouwd als ‘actieve toeristen,’ een opvatting die niet alleen door hedendaagse academici wordt aangehangen, maar ook door reizigers uit de desbetreffende tijdsperiode: ‘Het is tegenwoordig helemaal in de mode dat dames op reis gaan,’ merkte Grand Tourist Joseph Spence op nadat hij in Firenze een opvallend groot aantal buitenlandse vrouwen had ontmoet. Tijdens hun tijd in het buitenland zochten vrouwen actief naar nieuwe manieren om hun ervaringen vast te leggen, wat resulteerde in dagboeken en brieven waarin ze hun reizen gedetailleerd beschreven, zowel voor hun toekomstige zelf als voor degenen die thuisbleven – de zogenoemde ‘leunstoel reizigers’.
In 1763 verscheen een van de eerste gepubliceerde reisverslagen van een vrouw op het literaire toneel: The Turkish Embassy Letters van de Engelse aristocrate Lady Mary Wortley Montagu (1689-1762). Toen haar echtgenoot als ambassadeur in Constantinopel gestationeerd werd, kreeg zij de kans hem te vergezellen. Tijdens haar tweejarig verblijf in het huidige Istanbul, tussen 1716 en 1718, schreef Lady Montagu een uitgebreide en levendige brievencollectie waarin ze niet alleen haar eigen ervaringen beschrijft, maar ook bijzondere aandacht besteedt aan het leven en de kansen van vrouwen binnen de Ottomaanse cultuur. Vooral vanwege deze onderscheidende, zelfs gezaghebbende, vrouwelijke stem geldt haar werk als een belangrijke stimulans voor de golf van reisliteratuur door vrouwelijke auteurs die in de laatste decennia van de achttiende eeuw zou volgen.
Lady Anna Riggs Miller: de ‘feminisering’ van de Grand Tour
Tussen 1770 en 1800 verschenen meer dan twintig reisverslagen van Britse vrouwen in druk, terwijl tal van andere teksten in manuscriptvorm onder familie en vrienden circuleerden. De eerste vrouw die een verslag publiceerde over de traditionele Grand Tour-route was Lady Anna Riggs Miller. Na haar huwelijk in 1765 lieten zij en haar echtgenoot een grootse villa in Italiaanse stijl bouwen in Batheaston, een dorp in de nabije omgeving van Bath. Om de kosten van levensonderhoud laag te houden tijdens deze prijzige werkzaamheden, trok het echtpaar tussen 1770 en 1771 voor een periode van ongeveer acht maanden naar Frankrijk en Italië. Vijf jaar na haar terugkeer van het continent publiceerde Miller een anoniem verslag van haar reis in de vorm van een brievenbundel. Deze was sterk gericht op het beschrijven van de lokale kunstgeschiedenis. Al snel werd ze echter toch als auteur herkend en werd ze zelfs opgenomen in populaire stadsgidsen over Bath. Zo verwees een vooraanstaande gids bijvoorbeeld naar zijn prominente inwoonster als ‘die dame in het roze satijn … van wie je vast wel eens hebt gehoord als de schrijfster van een serie plezierige brieven uit Italië.’
Miller wordt beschouwd als een pionier als het gaat om het ‘feminiseren’ van aspecten van de traditionele Grand Tour-ervaring. Dit is niet verwonderlijk, aangezien ze werd opgevoed door Margaret Pigott Riggs (ca. 1714-1788), een vooraanstaand lid van een belangrijke – maar inmiddels vergeten – protofeministische kring van (ongetrouwde) schrijfsters uit Bath. Lady Miller gebruikte haar reiservaring niet alleen om haar eigen autoriteit en oordeel over het Italiaanse kunstlandschap te vestigen – een terrein dat doorgaans was voorbehouden aan mannelijke elite-reizigers – maar ook om een tweewekelijkse salon te organiseren waarin ze, aan de hand van continentale literaire tradities, opkomende dichteressen ondersteunde. Haar inzet om vrouwen nieuwe mogelijkheden tot literair patronage te bieden leverde haar de bijnaam van ‘Arcadische beschermvrouwe’ op. Hiermee werd verwezen naar de Arcadia Academie in Rome, een vooraanstaande literaire instelling die bekend stond om haar egalitaire houding ten opzichte van vrouwen.
Ellis Cornelia Knight: een ‘wereldkaart die de vrouw centraal stelt’
Net als Lady Miller trok ook Cornelia Knight, samen met haar moeder Lady Phillipina Deane, naar het continent als gevolg van financiële problemen na het overlijden van haar vader. In 1776 vestigden ze zich in Italië, waar Knight zou blijven tot de dood van haar moeder in 1799. Vanwege het turbulente politieke klimaat van de Franse Revolutie werd Knight in datzelfde jaar uitgenodigd om samen met haar vriendin Lady Emma Hamilton – een charismatische en beroemde actrice en danseres – terug te keren naar Engeland. Eenmaal terug in haar geboorteland had Knight de zeldzame kans om zich onafhankelijk te vestigen, waardoor ze zich volledig kon toeleggen op haar schrijverschap. Haar reputatie als gerespecteerd auteur leverde haar een positie op als hofdame van koningin Charlotte en later van prinses Charlotte Augusta van Wales. Na een decennium aan het Engelse hof reisde Knight terug naar het Europese vasteland, waar ze de laatste twintig jaar van haar leven zou doorbrengen in vooraanstaande intellectuele kringen.
Omdat Knight zich voor langere periodes in het buitenland vestigde, wordt ze in hedendaags onderzoek minder vaak in verband gebracht met Grand Tour-verhalen of met reisliteratuur in het algemeen. Toch is haar oeuvre sterk beïnvloed door haar kosmopolitische levensstijl en lezen haar werken, in de woorden van historica dr. Ester Capuzzo, als een ‘wereldkaart die de vrouw centraal stelt’. Net als bij andere reisschrijfsters brengen de observaties in Knight’s Autobiography een vrouwelijk perspectief naar voren. Volgens moderne specialisten richt een dergelijk perspectief, dat ook sterk aanwezig is in Miller’s Letters from Italy, de aandacht op onderwerpen die door mannelijke elite-reizigers gemakkelijk over het hoofd werden gezien. Deze reisschrijfsters vestigden bijvoorbeeld de aandacht op zaken zoals het lokale gemeenschapsleven, vaak met bijzondere aandacht voor de gewoonten en de kansen van vrouwen. Deze observaties geven ons niettemin een rijker en vollediger beeld van de wereld. Bovendien was Knight tijdens haar verblijf op het continent ooggetuige van belangrijke historische gebeurtenissen, zoals de val van de Napolitaanse Republiek in 1799. In haar beschrijvingen van dergelijke momenten biedt ze haar lezer ook hier weer zo’n ‘vrouwelijk’ perspectief, maar dan op staatspolitiek. Hierdoor overschrijdt ze wederom de grenzen van een domein dat traditioneel aan mannen werd voorbehouden.
Reizen als vormende kracht
Reizen is ‘nuttig om de geest te verruimen’ schreef Frances Thynne Seymour (1699-1754), gravin van Hertford. Hoewel deze uitspraak afkomstig is van een achttiende-eeuwse schrijfster, klinkt deze gedachte verrassend modern. Het is een gedachte die ook vandaag nog weerklinkt wanneer we thuiskomen van een onderzoeksverblijf, of zelfs van een gewone vakantie. Toch geeft reizen niet alleen vorm aan het leven van moderne reizigers en aan het werk van hedendaagse onderzoekers. Het heeft ook het intellectuele en literaire leven van achttiende-eeuwse vrouwen gevormd, en dat op een verscheidenheid aan manieren die vandaag de dag nog steeds niet volledig zijn ontrafeld.
Wie de werken leest van Britse reisschrijfsters als Lady Anna Riggs Miller en Ellis Cornelia Knight, merkt al snel dat ze streefden naar literaire vernieuwing. Ondanks het risico op reputatieschade hielden ze hun observaties niet voor zichzelf en beperkten ze zich evenmin tot het navolgen van mannelijke voorbeelden. Integendeel, ze zetten hun ervaringen actief in om het genre van het reisverslag te vernieuwen en zo gezag op te eisen binnen literaire, culturele en politieke domeinen die grotendeels door mannen werden gedomineerd. Hun bijdragen aan het genre herinneren ons eraan dat vrouwen actieve deelnemers waren aan de levendige cultuur van reizen en uitwisseling die de achttiende eeuw kenmerkte, ondanks de beperkende sociale normen waarmee ze voortdurend werden geconfronteerd.
Bronnen:
Austen, J. (2014). Jane Austen’s Letters, ed. Deirdre Le Faye. Oxford University Press.
Capuzzo, Ester. (2014). “Due Viaggiatrici Inglesi tra Roma e la Campagna Romana: Ellis Cornelia Knight and Lady Philippina Deane,” Edizioni Scientifiche Italiane 49, no. 1-2.
Dolan, B. (2001). Ladies of the Grand Tour. British Women in Pursuit of Enlightenment and Adventure in Eighteenth-Century Europe. HarperCollins.
Gleadhill, E. (2022). Taking Travel Home: The Souvenir Culture of British Women Tourists, 1750-1830. Manchester University Press.
Knight, Ellis Cornelia. (1861). Autobiography of Miss Cornelia Knight, Lady Companion to the Princess Charlotte of Wales. With Extracts from her Journals and Anecdote Books. In Two Volumes, ed. John William Kaye. W.H. Allen.
Miller, Anna Riggs. (1776). Letters from Italy, Describing the Manners, Customs, Antiquities, Paintings, &c. of that Country, in the Years 1770 and 1771, to a friend residing in France, by an English woman. Edward and Charles Dilly.
Aurélie Lemmens is als FWO-aspirant werkzaam binnen de onderzoeksgroep Franse, Italiaanse en Spaanse literatuur van de KU Leuven. Eerder behaalde ze masters in de Westerse Literatuur, Literatuurwetenschappen en Geschiedenis. Haar onderzoeksproject, ‘De Geleerde Briefschrijfsters van Arcadia,’ is gericht op de intellectuele correspondentie van vrouwelijke leden aan de Arcadia Academie in Rome in de tweede helft van de achttiende eeuw.
- ENGLISH BELOW -
Today, jobs in academia often involve travel. As researchers, we regularly have the opportunity to leave our research institute behind to attend conferences, visit archives or study at libraries. Recently, I myself exchanged my office at KU Leuven’s Faculty of Arts for the Reading Room of Chawton House. I travelled to Chawton to consult first editions of works by Lady Anna Riggs Miller (1741-1781) and Ellis Cornelia Knight (1757-1837). Not unlike us modern researchers, both Miller and Cornelia Knight travelled abroad and used their experiences as inspiration for their own writings. Whereas for me it goes without saying that I would travel to England to conduct research, for them it was much more difficult at the time. What does Chawton House teach us about Miller, Knight and other great female writers of the long eighteenth century, and the way in which they were able to travel the world?
Chawton House is popularly associat correspondence, was inherited by her brother Edward in 1798. Edward’s residence provided Austen, who lived only 400 metres away in Chawton Cottage, with ample access to an extensive library: “I went up to the Great House between 3 & 4, and dawdled away an hour very comfortably.” In the period when Austen lived at Chawton, between 1809 and 1817, she wrote, revised and published all six of her major novels. Although Chawton House is strongly committed to promoting Austen’s literary legacy, the foundation is also dedicated to honouring earlier generations of women writers.
This project began in the early 2000s when the estate, under the leadership of the American businesswoman and philanthropist Dr Sandy Lerner, was opened as a research centre for the study of early modern women’s literature. Its impressive collection of books and manuscripts comprises more than 4,500 rare and early editions of works by female authors from the period between 1660 and 1860. During my visit, for example, a first edition of Mary Wollstonecraft’s A Vindication of the Rights of Woman (1792) was on display. My time in Chawton, however, was entirely devoted to a selection of groundbreaking and influential works from the renowned tradition of British travel literature.
Women, writing and travel in the eighteenth century
Even though there is a vague resemblance between contemporary researchers and early modern travel writers, the conditions under which people travelled were completely different from today, especially for women. In Georgian England (1714-1830), the popular genre of conduct literature prescribed young women to aim for a life that centred on the household and that, in many aspects, kept them closed off from the rest of the world. In contrast, their male counterparts, especially those belonging to the middle and upper classes, were encouraged to undertake a Grand Tour, an educational journey through continental Europe – mainly France and Italy – that not only completed their instruction in art, culture and classical history, but also signified their entrance into adulthood.
A select number of elite British women, however, was able to avoid these socio-cultural conventions and made their way to the European continent. Women, as explained by historian Dr Emma Gleadhill, travelled for a greater variety of reasons than the male Grand Tourists. Reasons could entail not only education, but also health, financial troubles or even an escape from local or personal scandals. Women often undertook their journeys alongside their male spouse in the form of an extended honeymoon, in the company of their parents or other immediate family members and, less frequently, together with friends or alone, in this case escorted by a female servant. Even though travel presented women with one of the rare opportunities to delight in independent identity formation, they still faced difficult, if not impossible, ideals of femininity and remained, to varying degrees, reliant on the generosity of the men in their lives.
However, regardless of the gendered circumstances of travel, eighteenth-century British women were considered “active tourists,” a view held not only by modern scholars but also by contemporary travellers: “It is now all the fashion for the ladies to travel,” as observed by Grand Tourist Joseph Spence after he encountered an unexpected number of foreign women in Firenze. During their travels, women sought new ways to memorialise their travel experiences, resulting in journals and correspondence in which they detailed their journeys for their future selves and for those who stayed at home, known as ‘armchairs travellers’.
By 1763, one of the first published travelogues by a woman had appeared on the literary scene, The Turkish Embassy Letters by English aristocrat Lady Mary Wortley Montagu (1689-1762). When Lady Montagu’s husband was stationed as an ambassador in Constantinople, she had the opportunity to join him. During her two-year stay, between 1716 and 1718, she wrote an extensive and lively letter collection in which she devotes special attention to documenting not only her own experiences, but also the lives and opportunities of women in Ottoman culture. Mainly because of this distinctive, even authoritative, female voice, Montagu’s work is considered an important influence and impetus to the surge in travel-related publications by women authors that would follow in the final decades of the eighteenth century.
Lady Anna Riggs Miller: the ‘feminisation’ of the Grand Tour
Between 1770 and 1800 over twenty travelogues by British women were published, while many more unpublished variants were being circulated in manuscript among family and friends. The first woman to publish an account of the traditional Grand Tour route was Lady Anna Riggs Miller. After her marriage, she and her husband commissioned the construction of a grand Italianate Villa in Batheaston, a village situated in the close vicinity of Bath. To reduce living costs, the couple undertook an eight-month long Grand Tour between 1770 and 1771. Five years after her return from the continent, Miller published an anonymous account of her travels in the form of a letter collection which focused strongly on describing local art history. Nevertheless, she was soon recognised as the author and even commonly referred to in city guides of Bath. A popular guidebook, for instance, referred to its prominent inhabitant as “that lady in pink satin … whom you must have heard of as the writer of some agreeable letters from Italy.”
Miller is considered a pioneer when it comes to ‘feminising’ elements of the standard Grand Tour experience. This is not surprising given that she was raised by Margaret Pigott Riggs (c. 1714-1788), a leading member of an important – yet forgotten – proto-feminist circle of (single)women of letters based in Bath. Miller employed her Grand Tour experience not only to assert her own authority and judgement of the art-historical landscape of Italy, a task strictly reserved for the elite male Grand Tourist. She also repurposed her knowledge of the Grand Tour to organise a fortnightly salon where she would rely on continental literary traditions to support up-and-coming female poets. Her efforts to provide women with new sponsorship opportunities gained her the sobriquet “Arcadian patroness,” referring to Rome’s Arcadia Academy, a prominent literary institution known for its egalitarian attitude towards women.
Ellis Cornelia Knight: a “woman-centred map of the world”
Similar to Miller, Ellis Cornelia Knight, together with her mother Lady Phillipina Deane, took to the continent as a result of financial problems following the death of her father. In 1776 they settled in Italy where Knight would stay until her mother’s death in 1799. Afterwards, due to the turbulent political climate of the French Revolution, she was invited to travel back to England with her friend Lady Emma Hamilton, a charismatic and well-known actress and dancer. Once returned to her native country, Knight had the rare opportunity to settle independently, allowing her to focus on her writing. Her reputation as a respected author gained her the invitation to become lady companion to Queen Charlotte and, later, Princess Charlotte Augusta of Wales. After a decade at the English court, Knight travelled back to the continent, where she would spend the final twenty years of her life in prominent intellectual circles.
Because Knight settled abroad for longer periods of time, she is less frequently associated with Grand Tour narratives or with travel literature in general. Nevertheless, Knight’s œuvre was strongly influenced by her cosmopolitan lifestyle and reads as, in Dr Ester Capuzzo’s words, a “woman-centred map of the world”. In line with other female travel writers, the observations in Knight’s Autobiography put forward a woman’s perspective. As agreed by modern specialists, such a perspective, also strongly present in Miller’s Letters from Italy, tends to devote attention to subjects easily passed over by elite male travellers, but that nevertheless offer us a more comprehensive view of the state of the world, for instance matters pertaining to the local community, often with a focus on women’s lives, customs and opportunities. Moreover, during her time on the continent, Knight was eyewitness to several significant events in European history, like the overthrow of the Neapolitan Republic in 1799. In describing such historic moments, she extends her personal perspective on state politics, thereby crossing the boundaries of a domain traditionally designated, once again, to a male elite.
To shape and be shaped by travel
Travel is “useful in enlarging the mind,” wrote Frances Thynne Seymour, Countess of Hertford. Even though this phrase can be attributed to an eighteenth-century woman of letters, it is a sentiment that sounds surprisingly modern. In fact, it is one that we still express upon returning home from research visits, or holidays in general. Nevertheless, travel not only shapes the lives and works of us modern researchers. Travel shaped the intellectual and literary lives of many eighteenth-century women in ways that are still being uncovered today.
In reading the accounts by British travel writers like Lady Anna Riggs Miller and Ellis Cornelia Knight it quickly becomes clear that they aimed for literary innovation. They did not keep their observations to themselves, nor did they simply imitate the style of their male counterparts. Instead, they actively employed their experiences to innovate the genre of the travelogue in order to claim authority in the literary, cultural and political domains that were mostly dominated by men. Their contributions to the genre remind us that women were active participants in the vibrant culture of travel and exchange that defined the eighteenth century, despite the restrictive social norms that they consistently faced regardless of their geographical whereabouts.
Sources:
Austen, J. (2014). Jane Austen’s Letters, ed. Deirdre Le Faye. Oxford University Press.
Capuzzo, Ester. (2014). “Due Viaggiatrici Inglesi tra Roma e la Campagna Romana: Ellis Cornelia Knight and Lady Philippina Deane,” Edizioni Scientifiche Italiane 49, no. 1-2.
Dolan, B. (2001). Ladies of the Grand Tour. British Women in Pursuit of Enlightenment and Adventure in Eighteenth-Century Europe. HarperCollins.
Gleadhill, E. (2022). Taking Travel Home: The Souvenir Culture of British Women Tourists, 1750-1830. Manchester University Press.
Knight, Ellis Cornelia. (1861). Autobiography of Miss Cornelia Knight, Lady Companion to the Princess Charlotte of Wales. With Extracts from her Journals and Anecdote Books. In Two Volumes, ed. John William Kaye. W.H. Allen.
Miller, Anna Riggs. (1776). Letters from Italy, Describing the Manners, Customs, Antiquities, Paintings, &c. of that Country, in the Years 1770 and 1771, to a friend residing in France, by an English woman. Edward and Charles Dilly.
Aurélie Lemmens is an FWO fellow at the research group French, Italian and Spanish Literature at KU Leuven. Previously, she obtained MAs in Western Literature, Literary Studies and History. Her current research project, ‘Arcadia’s Lettered Ladies,’ is focussed on the intellectual correspondence of female members of the Arcadia Academy in the second half of the eighteenth century.
Opmerkingen